15 ปีที่แล้ว ตอนยังเด็ก...
หลากหลายความรู้สึกที่วนเวียนเข้ามาในหัวในขณะเดินออกจากโรงหนังหลังดูไททานิคจบ คือ ...

"อยากรู้ว่า ถ้าได้ไปอยู่บนเรือตอนนั้น จะรอดมั้ย? เราจะเป็นผู้ชายที่กล้าจะขอลงบดเล็กเรือมั้ย?"

"เรือไททานิคจำลองลำนั้นจอดอยู่ที่ไหน อยากไปขึ้นเรือไททานิคบ้างจัง"

"อยากไปยืนที่ห้องบันไดโถงกลาง ดาดฟ้าเรือ ทางเดินผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ห้องสูบบุหรี่สำหรับบุรุษ ห้องเต้นรำฯ"

"อยากรู้ว่า ถ้าเราลอยคออยู่ในน้ำทะเลตอนนั้นเราจะรอดมั้ย?" 

"อยากรู้ว่าทำไมแจ็คไม่ปีนขึ้นไปเกาะไม้กระดานกับโรส(วะ?)"

หลายความรู้สึกที่มันไม่จบลงไปพร้อมกับหนัง และคิดว่าวันนึงอยากมีโอกาสไปสัมผัสความรู้สึกแบบนั้นบ้าง...
 

หลายปีหลัง พอโตขึ้นเลยมารู้ทีหลังว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันของเด็กๆ เท่านั้น 
เพราะมันเป็นเพียงฉากที่สร้างขึ้นมาใหม่ในมุมแคบๆ ตามเทคนิคการสร้างภาพยนตร์ พร้อมคอมพิวเตอร์กราฟิกประกอบให้ดูสวยงามสมจริงเท่านั้น

เรือลำนั้นมันไม่ได้สร้างมาใหม่จริงๆ แบบที่เราสามารถเดินเข้าไปดูได้...เหมือนที่เราคิด
...พอรู้แบบนี้แล้วก็ฝันสลาย ทำลายความฝันของเด็กน้อยคนนี้ไป...(ฮ่าๆๆๆ)

จนเมื่อต้นปี พอรู้ข่าวการเดินสายจัดนิทรรศการ 100 ปี ไททานิค ซึ่งจะมีเรื่องราว ข้าวของเครื่องใช้และบรรยากาศบนเรือไททานิคแบบสมจริงให้สัมผัส
ก็รู้สึกตื่นเต้นและดีใจยกใหญ่ .. เอ้อ ไอ้ความอยากเห็นอยากสัมผัสที่เรารอมานาน ตั้งแต่เด็กๆ มันจะได้เป็นจริงแล้วละ


จากวันที่รู้ข่าว ก็นับปฏิทินรอ ...จนถึงวันนี้ ...ผมได้ย้อนกลับไปสัมผัสความรู้สึกนั้นมาแล้วครับ


นิทรรศการ 100 ปีไททานิคที่ศูนย์การค้า CTW ทำให้ผมต้องบันทึกกับตัวเองไว้เลยว่ามัน คือ นิทรรการที่ทำให้ประทับใจมากที่สุดในชีวิตการชมนิทรรศการเลย 

เพราะนับตั้งแต่ก้าวแรกที่รับบัตรโดยสารขึ้นเรือ(เสมือนขึ้นเรือจริงมากๆ) 
...ผ่านความขลังของห้องประวัติทีมออกแบบและทีมสร้างเรือ
...ผ่านความสวยงามทางเดินผู้โดยสารชั้นหนึ่ง
...ผ่านความดุดันห้องเครื่องยนต์ชั้นล่างสุด
...ผ่านความอลังการของบันไดห้องโถงกลาง(เหมือนในหนังมากๆ)
...ผ่านเรื่องราวอันหลากหลายของข้าวของเครื่องใช้ จานชาม และเสื้อผ้าที่เก็บกู้ขึ้นมา
...ผ่านความแออัดของห้องนอนผู้โดยสารขึ้นหนึ่งและชั้นสาม
...ผ่านความศิวิไลซ์ห้องอาหารบนเรือ
...ผ่านความโรแมนติคของระเบียงด้านนอกเรือ (ซึ่งสวยและสมจริงมาก...เล่นเอาน้ำตาซึมเลย ฮาๆ)
...ผ่านความหนาวเหน็บของภูเขาน้ำแข็งจำลองขนาดย่อม
...ผ่านความใกล้ชิดของห้องใต้ทะเลจำลอง (ซึ่งจำลองสภาพเรือและพื้นทะเลหลังการอัปปาง)
...จวบจนการสัมผัสสัจธรรมชีวิตมนุษย์ของห้องข่าวและสถานการณ์โดยรวม หลังเรือไททานิคอัปปางลงไปแล้ว(ประวัติคุณยายมิววีน่าและแผ่นรายชื่อใหญ่กลางห้อง ทำเอาซึมได้เลย)


เนื่องจากทางผู้จัดงานไม่อนุญาติให้ถ่ายรูปหรือบันทึกอะไรออกมานอกจาความทรงจำก็เลยมีแค่ภาพถ่าย(ที่แอบขโมยถ่าย)เพียงภาพเดียว ออกมาเท่านั้น...
 



ความรู้สึก ... เหมือนมันได้ดูตอนจบที่มากกว่าที่เคยได้ดูในหนัง ... มันรู้สึกอิ่ม มันรู้สึกตื้นตัน 
ถือเป็นนิทรรการนี้จัดได้ดีเยี่ยม ทั้งแสง สี เสียง และการเล่าเรื่อง... มันคือช่วงเวลาที่ดีมากๆ ในทุกๆ นาทีที่ได้ก้าวเข้าไปในโลกของไททานิคจำลองโลกนั้น


สำหรับผมแล้ว ไททานิคมันไม่ได้เป็นเพียงเรื่องราวความรักระหว่างดอกฟ้าสูงศักดิ์อย่างโรส กับชายหนุ่มศิลปินต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างแจ็ค เท่านั้น

หากแต่มันยังสะท้อนถึงแง่มุมในด้านต่างๆ ในจิตใจของมนุษย์ได้อย่างดี ทั้งคนยากดี มีจน คนชั้นล่าง ชั้นกลาง ชั้นสูง 
ทุกอย่างล้วนปรากฎออกมาอย่างชัดเจน เมื่อพวกเขาได้รับรู้ว่าเวลาในชีวิตห้วงสุดท้ายกำลังจะมาถึง ... 
...ซึ่งผ่านมากกว่าร้อยปีแล้ว มันก็ยังคงไม่ต่างกับจิตในมนุษย์ใน ปีพ.ศ. 2012 นี้เสียเท่าไหร่นะ

...

ใครที่ชื่นชอบภาพยนตร์เรื่องไททานิค อยากไปชมกันนะครับ อย่าพลาดเชียว 
นิทรรศการ 100 ปี ไททานิค นั้นจัดขึ้นที่ ห้าง CTW ชั้น 8 บัตรผู้ใหญ่ราคา 500 เด็ก 350 บาท

คนทำงานประจำ แนะนำให้ไปวันเสาร์หรืออาทิตย์ดีกว่านะครับ จะได้มีเวลาเดินชมยาวๆ 
เพราะถ้าไปวันธรรมดาหลังเลิกงาน ผมคาดว่าคงจะเก็บรายละเอียดและความรู้สึกไม่ครบถ้วนจริงๆ (ปิดประมาน สามทุ่มครึ่ง) 

รับรองว่าเงิน 500 บาท กับการได้ย้อนกลับไปสัมผัสความประทับใจแบบเจาะลึกครั้งนี้ ...มันยิ่งกว่าคุ้มแสนคุ้มครับ : )
ถึงวันที่ 2 กันยายน นี้เท่านั้น

ป.ล.เพื่ออรรถรสที่เพิ่มขึ้น ผมแนะนำให้เช่าไกด์ IPOD ส่วนตัวประกอบการเดินชมด้วยนะครับ ราคาเพียง 60 บาทเท่านั้นเอง

Comment

Comment:

Tweet