แง่มุมหนึ่งของความสุขในวันรับปริญญา คือ วันที่เราจะได้ใช้โอกาสนั้นในการใกล้ชิดกับคนที่เราแอบรัก แอบชอบ แอบปลื้ม อย่างเนียนๆ นี่แหละ

สำหรับคนขี้อายอย่างเราๆ มันคงมีโอกาสไม่บ่อยเท่าไหร่หรอก สำหรับการได้มีโอกาสขยับปากแข็งๆของเราไป ขอถ่ายรูป พูดคุย หรือแสดงความรู้สึกพิเศษ ให้กับคนที่เรามีความรู้สึกดีๆ ด้วยตลอดหลายภาคการศึกษาที่ผ่านมา 

เพราะถ้าจะให้ไปกระโตกกระตากขอถ่ายรูปคู่ในวันปกติธรรมดานั้นมันก็คงจะ ผิดวิสัยมนุษย์ประเภทปากดี ขี้เหงา เอาแต่อาย อย่างเราๆ สู้ใช้ให้ไปแก้ผ้าออกไทยแลนด์ก็อททาเล้นยังจะง่ายเสียกว่าเลยนะ 5555

มีรุ่นน้องคนหนึ่งที่รู้จัก เธอเฝ้ารอวันที่จะเดินเข้าไปเอ่ยปากขอถ่ายรูปเพื่อนในรุ่นที่เธอแอบปลื้มมานาน จนมารอคอยมาถึงโอกาสในวันรัปปริญญา แค่รูปภาพคู่ ยิ้มกว้าง เอียงคอกับเพื่อนคนนั้นเพียงใบเดียว ใบเดียวจริงๆ แลกกับความสุขที่ไม่มีเทคสองของเธอ แถมถ่ายออกมาเธอยังดูเกร็งเสียจนไม่เป็นตัวเอง จนนึกว่าไปถ่ายติดบัตรนักศึกษาตามร้านหน้ามหาลัย 

เราเลยถามว่า รอมาหลายปี ถ่ายออกมาไม่สวยทำไมไม่ขอถ่ายอีกสักสองสามใบ เธอเลยหันมาตอบว่า "มันไม่ได้อยู่ที่สวยไม่สวยเว่ยพี่ มันอยู่ที่ความทรงจำในนั้นล้วนๆ ไม่ว่าจะถ่ายออกมาเละยังไงมันก็มีค่ามากๆ สำหรับการรอคอย เว่ยพี่" ฮ่าๆ แหม เห็นหน้าอมยิ้มกรุ่มกริ่ม บิดตัวไปมาตอนมันพูดนี่อยากจะตะโกนใส่หูมันดังๆ หลายร้อยเดซิเบลว่า "หมั่นไส้โว้ย!!" 555

แต่มันก็จริงของเธอ เพราะไม่ว่ารูปถ่ายรูปนั้นมันจะออกมาเบลอๆ หน้าตาไม่สวย อวบอ้วน อูม เกร็ง หรือใครคนนั้นที่เราอยากถ่ายด้วยจะทำหน้าบูดบึ้งตึงอารมณ์ หรืออะไรก็ตามแต่ ... รูปใบนั้นมันก็จะเป็นรูปที่ทำให้เรา "อมยิ้ม" เสมอๆ ในทุกๆ ครั้งที่เราหยิบมันมาขึ้นมาดู ... : )
 


ต้องขอขอบคุณ "วันรับปริญญา" ที่ทำให้หนุ่มสาวขี้อายทั้งหลายนี้ได้ใช้โอกาสในวันพิเศษนี้ สร้างความสุข ความสมหวังให้กับตัวเองไปด้อีกแง่มุมหนึ่ง...

แล้วคุณละครับ ... เคยใช้โอกาสพิเศษในวันนั้น ทำอะไรพิเศษทำนองนี้บ้างหรือเปล่าครับ? : )

=====================

ขอขอบคุณภาพประกอบจากน้อง Gail Jumping Jack นะครับ ภาพนี้เป็นภาพประกอบเพื่อการเล่าเรื่อง ไม่เกี่ยวกับบุคคลในภาพแต่ประการใดใดใด : )

Comment

Comment:

Tweet